Jak wiemy, są osoby które mimo ledwie kilku dni od premiery zdążyły już Diablo III ukończyć. Ale są także ludzie będący dopiero na etapie zdobywania swojej kopii. Niczym przyczajony tygrys i ukryty smok wypatrujących charakterystycznego pudełka w znanych sobie pieczarach, jaskiniach i grotach (czytaj – sklepach). I ja należę do tego drugiego grona (czy to słabsza pozycja, można się spierać – wszak cała zabawa jeszcze przede mną!). Jednak dzięki uprzejmości fsm’a miałem okazję solidnie przetestować wersję starter. Ukończyłem ją jednokrotnie każdą z postaci. I to, co miało rozstrzygnąć moje wątpliwości kim kontynuować przygodę, gdy już dorwę pełniaka w swoje ręce, tylko mi ich przysporzyło.

4 runda sezonu 2012 udowodniła, że wywalczenie miejsca na podium w każdym wyścigu wymaga ciężkiej pracy, równej jazdy i przede wszystkim szczęścia. Przekonał się o tym zwłaszcza Kuba z Toro Rosso, który przy zjeździe do boksu natrafił na problemy natury technicznej. Gdyby nie drobny incydent, mógłby śmiało postawić nogę na trzecim lub nawet drugim stopniu. Aczkolwiek zespół i tak może świętować sukces, gdyż pierwszą nagrodę zgarnął Sikham. Jest to już jego kolejne zwycięstwo i wygląda na to, że po słabszym starcie do sezonu kierowca ten wreszcie złapał wysoką formę. Dominacja nie podlegała dyskusji, gdyż Sikham wyprzedził drugiego Maciulę o ponad 20 sekund.

Ultra Hard, Legendary, Nightmare, Insane - jak zwał tak zwał. Przed rozpoczęciem właściwej rozgrywki w większości współczesnych tytułów stajemy przed niełatwym wyborem poziomu trudności. Tajemnicą poliszynela jest to, że kiedyś na ogół gry były bardziej wymagające i nawet poziom Normal potrafił sprawić problemy niejednemu graczowi. Teraz czasy się zmieniły, nowe produkcje przechodzą się same, achievementy wpadają na konto nawet za samo odpalenie gry, celownik sam przykleja się do przeciwnika, a zdrowie regeneruje się bez żadnych apteczek. Wiele już zostało powiedziane na ten temat i nie będę się tu tym rozwodził. Gry są prostsze niż kiedyś i tyle. Na szczęście niemal zawsze mam do dyspozycji najwyższy poziom trudności, który wybieram z pewną obawą, ale też dziką satysfakcją. Znacie to uczucie?

Tryb kariery w FIFA12 potrafi wciągnąć i zaoferować niesamowitą zabawę. Postanowiłem połączyć swoje pasje i relacjonować Wam na bieżąco swoje postępy w grze. Przy okazji jest szansa, aby podyskutować o piłce i produkcji EA Sports.

Toquero gra zasłużenie w pierwszym składzie, bo regularnie zdobywa bramki. Na pewno nie cieszy mnie, że siedzę głównie na ławce, ale wiem, że trener zna moje możliwości i w końcu dostanę swoją szansę. Wtedy spróbuję ją wykorzystać – Kevin Dupuis.

K. Skuza ocenia:

Naruto: The Broken Bond

Wszyscy gracze, którzy są uczuleni na mangową kreskę – będą cierpieć. Mogą nie wiedzieć, jaki skarb przemyka im pod nosem, bo z obrzydzeniem patrzą na wielkie oczy bohaterów i ich barwne włosy. Ogromna szkoda, bo druga część przygód Naruto to w moim rankingu najlepsza gra action adventure w jaką grałem. I wszystkie Assassin’s Creedy mogą się schować, ze wszystkimi wątkami spiskowymi, z całą otoczką średniowiecznych templariuszy. Jeśli macie Xboksa 360 i nie boicie się „grania w anime”, nie możecie przejść obok tego tytułu obojętnie!

Nie wiecie skąd czerpać informacje? Gameplay.pl zaprasza w każdy poniedziałek, środę i piątek na flash news - skondensowaną porcję świeżych newsów ze świata gier, telefonów, sprzętu i filmu.

Machinarium na Androidzie, South Park: The Game do marca 2013, Koreańczycy ukończyli Diablo III w niecałe 5 godzin, recenzja gry Max Payne 3, MacBook Air z ekranem Retina, pełna wersja "Ghost Recon Alpha" i znacznie więcej...

15 maja to w tym roku dla wielu z nas data ważna nie tylko z powodu kolejnej rocznicy udanego wystrzelenia radzieckiej satelity Sputnik w kosmos. Tłum zebrany wczoraj na wrocławskim rynku był większy, niż oczekiwałem. Nic dziwnego, że wielu z nas chciało nabyć kolejną część gry Blizzarda w pierwszych minutach po premierze. Sam pewnie ustawiłbym się w kolejce, gdyby nie totalny brak wolnego czasu na granie w najbliższych tygodniach. Dzięki temu mogłem frywolnie pobiegać z aparatem tu i tam, a już dzisiaj mogę pokazać Wam pełną galerię. 

Diablo III jest już w sklepach. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że to największe growe wydarzenie w tym roku. Za dowód niech posłużą chociażby relacje z nocnej premiery czy doniesienia o brakach w sklepach, paniom pracującym na kasach wyciskające łzy melancholii i tęsknoty do Polski Ludowej.  Mi wciąż udaje się oprzeć pokusie zakupu własnego egzemplarza. Nie wiem jednak na jak długo. Dla siebie i mi podobnych postanowiłem stworzyć krótki tekst, który być może zniechęci Was do kupna Diablo III. Wymienię tutaj sześć (liczba szatana!) ważnych powodów, dla których nie powinniście najnowszej gry Blizzard kupować.

1. Końcówka roku szkolnego/akademickiego trwa. Wszyscy poza maturzystami i osobami pracującymi przechodzą aktualnie ciężki okres. Zaliczenia, wyciąganie ocen, kolokwia, egzaminy, wchodzenie szanownym pedagogom w cztery litery. Diablo III może zrujnować nasze wspaniałe plany dotyczące średniej, a w sytuacjach skrajnych, doprowadzić do konieczności stresowania się poprawkami podczas wakacji.

Wczoraj wieczorem na całym świecie miały miejsce nocne premiery Diablo III. Jednym z miast, w którym odbyła się tego rodzaju impreza, była Warszawa. Nikt jednak nie spodziewał się, że impreza przemieni się w walkę ponad 2000 osób, w której wzięli udział nawet przedstawiciele firmy Blizzard. I to nie tylko w stolicy Polski...

Trudno nie czuć sympatii do Wojciecha Pazdura, producenta z gliwickiego studia Farm 51, który poprowadził prezentację swojej nowej gry The Adventurer na imprezie Game Day 2012. Pazdur nie owija w bawełnę, nie nadużywa zwrotów w stylu „immersja” czy „innowacja i nie straszy nikogo PR-wym wygładzaniem każdego zdania. Jest przy tym jednym z nas – graczem.

Używając słów Pazdura, można powiedzieć, że The Adventurer to „przygodowe kino akcji, w którym awanturnicy piorą się z nazistami”. I to powinno powiedzieć Wam wszystko: dostaniemy efpeesa, jakiego dawno nie było. Uncharted lub Indiana Jones w konwencji pierwszoosobowej. Grę klasyczną (Wolfenstein?), ale jednak podaną w nowych szatach.

Czy w tych poszukiwaniach artefaktów uda się odnaleźć jakąś wartość dla współczesnych graczy? Możecie przekonać się sami – nawet jeśli ominęliście spotkanie w Sosnowcu.