Film W ciemności Agnieszki Holland przed kilkoma dniami został nominowany do Oscara w kategorii „Najlepszy film nieanglojęzyczny”. Czy ma szansę wygrać, trudno mi wyrokować, bo pozostałych obrazów pretendujących do tego tytułu (czyli: Heavy Shulayim, Monsieur Lazhar, Rozstanie, Rundskop)  nie widziałem. Po kilku dniach prób, spowodowanych przepełnieniem sal kinowych szkolnymi wycieczkami, udało mi się za to wreszcie obejrzeć W ciemności. I powiem Wam, że to dobry film jest.

wp.pl

Hardcore Gaming 101, czyli moja ulubiona strona o grach wideo opublikowała ostatnio niesamowicie długi i niesamowicie dobry wywiad z panią Agness Kaku. W moich oczach, jest to jeden z najważniejszych i najciekawszych wywiadów dotyczących branży gier wideo jaki miałem okazję czytać. Dlaczego? Pani Agness jest nieprawdopodobnie szczera – nie ukrywa swojej opinii o współpracy z Konami, dostarcza sporo informacji o "ciemnej stronie branży" i zna się na tym, co robi.

My Girlfriend is the President to kolejna komedyjka eroge, która została wydana na zachodnich rynkach przez JAST USA. Tym razem akcja toczy się nie tylko w szkole, akademiku czy jakiejś fantastycznej krainie, ale przenosi nas również do pałaców i Białych Domów. W końcu podrywamy rządzące tym światem, wśród których znajdą się pani Obama czy pani Putinowa. Jest głupio, jest zabawnie, jest nietypowo. Jest po japońsku. Bo za przeproszeniem – tym razem to my mamy możliwość przelecenia rządzących tym światem.

Mówi się, że gdy coś jest do wszystkiego to jest do niczego. Tą zasadę znamy doskonale chociażby z komputerowych gier fabularnych i nie tylko. Mag to mag, łotr to łotr, wojownik to wojownik. Jasna droga, przeznaczenie i cel. Aranżacja ścieżki rozwoju przychodzi intuicyjnie, łatwo. Każde jednak, nawet najdrobniejsze dziwactwo pokroju mieszania klas wiąże się z pewnymi ujemnymi modyfikatorami czy blokadami. Nigdy nie uzyskamy pełni szczęścia w byciu jednocześnie gościem od zaklęć i toporów. Hybrydy. Wieczna niedoskonałość. Czy na pewno?

fsm ocenia:

Diablo II

Wyjaśnienie: Ocena obok dotyczy tak naprawdę tandemu Diablo II i dodatku Pan Zniszczenia (wszak w momencie pojawienia się rozszerzenia te dwie pozycji stały się czadową jednością). Gameplayowy system pozwala jednak podpiąć ocenę tylko do jednej pozycji, więc oczywiście tekst przypisany jest podstawowej grze... Która tak naprawdę w wersji solo też jest genialna i zasługuje na maksymalną notę :) Ale do rzeczy.

Diablo II to jedna z dwóch gier, którym w tym momencie z czystym sumieniem jestem w stanie wystawić maksymalną ocenę. Z miłą chęcią przedstawię Wam argumenty, dlatego klik, klik, klik - ładnie zapraszam.

Nie milkną echa po wczorajszej konferencji największego rodzimego wydawcy i dewelopera gier, która to poświęcona była zaplanowanej na sam środek wiosny premierze Wiedźmina 2 na konsolę Xbox 360. CD Projekt udowodnił po raz kolejny, że w obecnych czasach pazerności przemysłu rozrywkowego, lichych wydań pudełkowych i dodatków DLC w cenie gier można dać graczom więcej, niż pragnęliby otrzymać.

Czas na zapowiedzianą drugą część cyklu poświęconemu anime w uniwersum Dragon Ball. Tym razem omówię następną serię, zatytułowaną literką „Z”. Już w poprzednim artykule pisałem o tym, że to właśnie ta odsłona jest moją ulubioną. Główną przyczyną jest tu nastawienie na niezwykle efektowne walki oraz niemniej ważne przemiany naszych bohaterów jak i wrogów, co dodatkowo potęguje emocje. Nie zabraknie także krótkiego podsumowania „Kai”, będącego odświeżoną i mocno okrojoną wersją „Zetki”.

eJay ocenia:

PayDay: The Heist

Pamiętacie studio GRIN? Ghost Recon: Advanced Warfighter, Wanted, Bionic Commando? Były to niezłe gry, ale zdecydowanie zabrakło im siły przebicia. W rezultacie zespół się rozpadł, a poszczególni członkowie ekipy odeszli do innych firm szlifować swoje umiejętności. Kilku z nich postanowiło rozpocząć swoją działalność od zera i założyło Overkill Software. Ich misja – „tworzyć kopiące tyłek gry stawiające na kooperację” (taki napis widnieje w ich firmowej wizytówce na oficjalnej stronie internetowej). PAYDAY: The Heist jest właśnie taki. Jak na złość, ludzie z GRIN swój najlepszy tytuł wydali po przewietrzeniu szeregów i pod nowym szyldem. Załóżcie maski, chwyćcie za broń i opróżniajcie skarbiec.

PAYDAY:The Heist najprościej określić klonem Left 4 Dead w klimacie „policjantów i złodziei”, aczkolwiek im dłużej w niego gram tym coraz bardziej się upewniam, że Overkill stworzyło grę odrobinę lepszą niż Valve. Dlaczego? Przede wszystkim posiadając znacznie skromniejszy budżet udało się utalentowanej ekipie przemycić do rozgrywki tonę pozytywnej energii. Jeżeli marzyłeś kiedykolwiek o napadzie na bank, ostrym strzelaniu w stylu Roberta de Niro w filmie Gorączka i silnie wyeksponowanym czynniku współpracy to PAYDAY spełni twoje marzenia, a nawet je przebije.

Godzina jedenasta – rano, wieczorem o tej porze śpię – piszę, wrzucam wpis na bloga. Wychodzę z domu. Godzina jedenasta minut dziesięć, stoję na przystanku, sprawdzam, czy ktoś już skomentował mój wpis. Pół godziny później robię to samo, jest komentarz, zdawkowo – bo z telefonu – odpowiadam. Przyjeżdżam do biura – wchodzę na forum, rozwijam swój lakoniczny komentarz. Dostęp zewsząd, zawsze, tysiące użytkowników, dyskusje trwają całą dobę. Jednak sieciowe rozmowy nie zawsze tak wyglądały.

To jest rzecz która się nie zmieniła odkąd zacząłem wymieniać myśli za pomocą cyfrowych nośników.

Kolejny tydzień, kolejna visual novel. Chociaż niewiele gier w tym gatunku porwało mnie tak jak choćby legendarne już 999 to nie brakuje ciekawych pozycji uderzających w odrobinę inne tony – jak i żelaznej klasyki, do której to podobno wlicza się Princess Waltz. Ile w tym prawdy? Sporo. Bo to dobra gra w klimatach miecza, magii i fantasy.