Wybitna literatura rzadko traci na swoim ogromnym znaczeniu, bowiem wraz z upływem lat najczęściej staje się coraz istotniejsza. Doskonałym tego przykładem są dzieła Edgara Allana Poe, które – w obliczu dzisiejszej, często tandetnej oraz pozbawionej siły wyrazu prozy – stanowią niesamowicie piękną i ponadczasową literacką perłę.

Bez wątpienia Poe nadal pozostaje pisarzem i poetą o ujmującym, nietuzinkowym i niepowtarzalnym stylu. Do takiego stopnia wspaniałym, że przede wszystkim dzięki niemu liczne prace jego autorstwa zasługują na miano arcydzieł. Co więcej, pomimo oczywistej specyfiki wynikającej z tworzenia w pierwszej połowie XIX wieku, wygrywają one w konfrontacji z wieloma najlepszymi i zarazem zdecydowanie nowszymi utworami literackimi, jakkolwiek nie zniechęcając dzisiejszego czytelnika, wręcz odwrotnie – powodując, iż – parafrazując Thomasa Whartona – godzina czytania autentycznie nabiera wymiaru godziny skradzionej z raju.

Cormac McCarthy jest pisarzem stosującym nieco oszczędny, ale zarazem oryginalny i w pewnym stopniu niewątpliwie ujmujący charakter pisania. Co więcej, fabuły zawarte w jego lekturach okazują się nieskomplikowane – w samej Drodze przedstawiono tylko jeden wątek. Jednak te teoretycznie proste historie oddziałują emocjonalnie na czytelnika i uderzają go swoim realizmem.

Nadchodzi zima. Naszą planetę dotknął ogromny kataklizm, powodując że przetrwali jedynie nieliczni, a masa rzeczy uległa zniszczeniu. W przyrodzie występuje stopniowa degradacja. Chłopiec i jego ojciec są niemal nieustannie w drodze, poszukują bowiem jedzenia i lepszego miejsca dla siebie. Często bywają niezwykle czujni i ostrożni, ponieważ żyją w bardzo trudnych i niebezpiecznych czasach, wywołujących u ludzi nierzadko wręcz zwierzęce instynkty.