BioWare

Jakoś tak rok temu skusiłem się na kupno książki w kiosku: był to pierwszy tom serii książek z uniwersum Gwiezdnych Wojen. Ponieważ cena była przystępna, a że pierwszy tom (Darth Bane: Ścieżka Zagłady) mi się spodobał, zamówiłem całą kolekcję. Rok później: żona zaczyna marudzić że 26 tomów Star Wars to trochę za dużo jak na nasze skromne półki i za karę nakazuje mi przeczytać wszystkie. No ale nie uprzedzajmy wypadków.

Blisko rok temu zakończyła się największa growa historia ostatnich lat. Bioware nie zostawiło otwartej furtki na sequel. Trylogia była zamkniętą całością, więc kolejna gra w uniwersum może przybrać każdą postać. Jednak na nowym oddziale developera spoczywa ogromny ciężar odpowiedzialności: od ich ciężkiej pracy zależeć będzie to, czy uniwersum wniosą na nowy poziom czy też pogrzebią nadzieje na nową jakość. Tak czy inaczej obaw co do nowej sagi mam sporo, ale to samo można też powiedzieć o zapowiedzianej ekranizacji, o której wciąż w zasadzie nic nie wiemy. Przed Wami ostatnia część serii "Okiem T-Rexa – Mass Effect".

Jako, że ostatni wpis przeszedł bez nazywania mnie "dowodem upadku Gameplay.pl", należy rozruszać hejterów powrotem do cyklu. Już teraz wiem, że serię tą poszerzę o przynajmniej jeden wpis, dwa muszę napisać od nowa. Póki co jednak - nieco poszerzony felieton, dawniej występujący jako szósty.

Dotychczas w serii pojawiły się:

 #0 – Słowo wstępu 

#1.1 – Niekonsekwencje świata gry (część pierwsza)

#1.2 –  Niekonsekwencje świata gry (część druga)

#2 – Skalowanie

#3 – Antyprzełom głosowy

#4 – Jak klocki Lego zastąpiono Play Doh

#5 – Syndrom lochów Irenicusa

Dzisiaj nieco krócej. Należy korzystać z tego, że nikt mi nie płaci wierszówki, nie muszę więc mnożyć bytów.

Dotychczas w serii pojawiły się:

 #0 – Słowo wstępu 

#1.1 – Niekonsekwencje świata gry (część pierwsza)

#1.2 –  Niekonsekwencje świata gry (część druga)

#2 – Skalowanie

#3 – Antyprzełom głosowy

#4 – Jak klocki Lego zastąpiono Play Doh

Honorowym winowajcą tego wpisu będzie seria Neverwinter Nights, która (bardzo fajnie!) miast czekać na modderów, stworzyła własne oprogramowanie umożliwiające tworzenie zaawansowanych lokacji i przygód (znane jako Aurora toolset), lecz (bardzo niefajnie!) z tej samej konsoli korzystali twórcy samego NwN.

Gry na silniku Infinity mogły sobie pozwolić na garść uproszczeń. Brak możliwości zmiany perspektywy sprawił, że lokacje właściwie się „rysowało”, czyniąc elementy obrazu interaktywnymi oraz wstawiając osobno postacie. Brak cRPG w świecie gier sieciowych, zdominowanych przez FPS-y i RTS-y, nie zachęcał do udostępniania narzędzi fanom.

Fani mają do wyboru – korzystać z gotowców, powielając oficjalne lokacje, postacie itp., lub spróbować stworzyć coś własnego... co często jest tylko gorszym rozwiązaniem.

W serii pod okiem T-Rexa przyglądam się największym growym sagom, które mocno wpłynęły na branżę. Przed Wami kolejna część cyklu, w której znajdziecie nie tylko podsumowanie ostatniej części trylogii Mass Effect. Czy cele Żniwiarzy były słuszne z neutralnego punktu widzenia? Motyw ciemnej energii został ukatrupiony, podobnie jak znana chyba wszystkim „teoria indoktrynacji”. O tym i wielu innych aspektach wspomnę już za chwilę. I tradycyjnie – wszelkie spoilery są oznaczone.

Dziś, ponownie, nieco obszerniej i na serio. Mam nadzieję, że obecność dat Was nie przerazi.

W komentarzach pod poprzednimi wpisami szukam informacji o tematach, o których chcecie, bym napisał przyszłości. Na pewno zalicza się do nich opis beznadziejności Evil Islands oraz próba opisania, czym są cRPG-i. Macie inne pomysły? Piszcie.

Dotychczas w serii pojawiły się:

 #0 – Słowo wstępu 

#1.1 – Niekonsekwencje świata gry (część pierwsza)

#1.2 –  Niekonsekwencje świata gry (część druga)

#2 –Skalowanie

#3 – Antyprzełom głosowy

Ta notka bardzo zbliża mnie do powszechnie nie lubianej (słusznie zresztą) maniery, wedle której drzewiej to było, a teraz i ta młodzież to w ogóle. Koniecznie więc zaznaczę – bardzo mnie cieszy, że powstają cRPG-i zdubbingowane, jednak trzeba zauważyć, że pociąga to za sobą także negatywne konsekwencje.

Jeżeli jest taka możliwość (jak w Mass Effect 1), nie waham się wgrać polskie napisy i angielskie głosy. Chociaż KotOR-a (wyładowanego tekstem) zainstalowałem całkiem w oryginale. Oczywiście, taki Wiedźmin czy Baldur's Gate 2 o wiele lepiej wypadają z głosami polskimi.

W "serii pod okiem T-Rexa" przyglądam się największym growym sagom, które mocno wpłynęły na grową rozrywkę. I tym razem postanowiłem przysłowiowo wziąć pod lupę moją ulubioną serię: Mass Effect. Dla odmiany wspomnę nie tylko o Mass Effect 2, ale i zmianach w serii, z którymi nie każdy mógł się pogodzić. Czy liczne uproszczenia i cięcia dobrze płynęły na kolejne gry, a co najważniejsze, czy było konieczne? O tych i innych problemach poniżej. Tradycyjnie przestrzegam też przed możliwymi spoilerami.

Końcówka roku nie zawsze była dla mnie czasem podsumowań, ale od pewnego czasu wyrobiłem sobie taką tradycję. Rok 2012 był dla mnie ważny w wielu aspektach, między innymi z powodu wielu interesujących premier i ciekawych wytycznych na przyszłość. Jak wiele się zmieniło? Czy rok 2012 był lepszy od poprzedniego? Odpowiedź na te i inne pytania już za chwilę, a pod lupę biorę nie tylko gry, ale i filmy oraz sprzęt. W przeciwieństwie do większości takich podsumowań pominę jednak pokaźną część blockbusterów.

Od Mass Effect się już nie ucieknie. Electronic Arts trzyma cojones BioWare w żelaznym uścisku, co sprawia, że początkowy pomysł na zrobienie kosmicznej trylogii dostał kijem w łeb. Mimo partactwa kontrowersji związanych z Mass Effect 3 wiemy już, że powstanie część czwarta... tylko czym ma ona być?

Jakiś tydzień temu firma BioWare poinformowała graczy, że, przy okazji N7 Day (7 listopada), zadebiutować ma Mass Effect Trilogy, a więc swoiste zwieńczenie kosmicznej trylogii z komandorem Shepardem w roli głównej. Czy jest to gratka dla fanów? Czy może najlepszy wybór dla osób nieznaznajomionych z serią? A może nad kupnem powinni zastanowić się jedni i drudzy? Odpowiedź jest dość złożona.