Przepraszam, że tak krótko, ale nie mogę uwierzyć w to co zobaczyłem. Polska reklama PlayStation Vita jest czymś tak niepokojąco słabym, że należy to piętnować. 

"Pogadamy tak, żeby było o dupczeniu... no i prezencikach, nie? I weźmy jakiś tanich aktorów, bo jeszcze wynagrodzenie nam ucieknie. A i niech będą samochody, Dje i lasencje! No i przypominam, ma być o dupczeniu... tak jakby!"

 “The body is but a vessel for the soul, a puppet which bends to the soul's tyranny. And so, the body is not eternal, for it must feed on the flesh of others, lest it return to the dust from whence it came. Therefore must the soul deceive, despise and murder men.”
― A.J. Durai, Vagrant Story

Nie ukrywam, że jestem ogromnym fanem gier Yasumiego Matsuno. Każda z jego produkcji, z Tactics Ogre oraz Vagrant Story na czele, wniosła coś ciekawego do elektronicznej wersji RPG; Ogromne światy, wspaniałe postaci, doskonałe dialogi, mocny przekaz i tona zawartości – oto ich wspólny mianownik. Oto powód dla którego uważam jego gry za najlepsze gry.

Mamy film mówiący o filmie, komiks prezentujący komiks oraz książki o książkach. Tendencja ta musiała również objąć gry wideo, gry które czasami obok opowiadanej przez siebie historii, obok swojej fabuły mówią również o innych grach. O gatunkach. O trendach i o branży.

"Gry mówiące o grach" to ciekawe zjawisko, które może nie wymaga jakiejś głębszej analizy, ale pozwala zrozumieć, docenić i odnaleźć kilka ciekawych produkcji. Ponieważ metagry oraz hołdy wobec innych twórców wcale nie są rzadkością w tej branży.

Dylogia Soulcaster, która zadebiutowała na Xbox Live Independent Games, a od niedawna jest obecna także na PC to bardzo ciekawa mieszanka klasycznego RPG akcji oraz gry typu Tower Defense stylizowana na produkcje z konsol 8 i 16-bitowych*. Co w tym takiego fajnego? Hmm, w zasadzie to chyba wszystko.

Pita ocenia:

Shin Megami Tensei: Persona 2: Innocent Sin

Niektóre gry wideo mają tendencję do stawania się zapomnianymi legendami –każdy o nich słyszał, każdy wiedział, że są dobre, jednak mało kto w nie grał, a wiemy, że powroty po latach okazują się często co najmniej rozczarowujące.

Podobnie można sądzić o Personie 2, wielokrotnie uznawanej przez fanów  Shin Megami Tensei za najlepszą odsłonę serii o ludziach czynu i demonach, czasami wręcz wynoszonej na piedestały jako opozycja do rzekomo płytkich Person 3 i 4. Z drugiej strony recenzenci prezentują, ją jako pozycję, która nie przetrwała próby czasu i twierdzą, że nie ma za bardzo sensu w nią dziś grać.