Ecce Homo cz.5 - Ja tu tylko OPOWIADAM #5 - Floyd - 10 stycznia 2013

Ecce Homo cz.5 - Ja tu tylko OPOWIADAM #5

Oprócz pisania o szeroko pojętej rozrywce i kulturze, sam także staram się ją tworzyć, a ten news jest dowodem na to, że chcę się nią dzielić. Oto piąta część pierwszego z moich opowiadań pt. "Ecce Homo", które wygrało kilka konkursów literackich. Opowiada ono o tym jak podejmowane przez nas kluczowe decyzje wpływają na naszą przyszłość. Kolejne części już wkrótce. Opowiadanie będzie można przeczytać w lutowym periodyku "Prób. Nieregularnik Literacki".

Rozdział V

7 VII 1953

-  Uważaj! Jeszcze gorące.

-  Nie mam czasu. Zaraz idę grać z kolegami w piłkę.

-  Michaś, jak wszystkiego nie skończysz, to nigdzie nie pójdziesz.

-  Nie mów do mnie „Michaś".

-  Dla mnie zawsze będziesz małym Michasiem.

-  Dobrze, ale nikt poza nami ma się o tym nie dowiedzieć.

Maria podeszła do chłopca obdarzonego burzą rudych włosów na głowie i ucałowała go pieczołowicie w czoło.

-  Kiedy wróci tata?

-  Już powinien być. Co tam w szkole? - zmieniła temat.

-  Mamy nową nauczycielkę od historii - odpowiedział, poluźniając kołnierzyk mundurka.

-  I jak? Jakie zrobiłeś na niej wrażenie? - dopytywała się, nakładając mu jajecznicę na talerz.

-  Nie wiem czy rozróżnia nas zza swoich grubych okularów (szkła grubsze niż denka butelek na mleko!), ale ma krzepę.

-  Podpadłeś jej na pierwszej lekcji? - zapytała, podnosząc ton głosu i opierając ręce na biodrach.

-  Ja? Nie. Bieńkowski spod trójki. Jak go walnęła linijką po palcach, to nie mógł pisać, nawet na następnej lekcji - wypowiedź zakończył krótkotrwałym rechotem.

- Za co mu się dostało? - zapytała, matka, po której minie widać było, że nie podzielała entuzjazmu pierworodnego.

-  Za duży nos narysował.

-  Nie rozumiem.

-  No... przerysowywaliśmy do zeszytu znaczek.

-  Jaki?

-  Pocztowy.

-  Po co?

-  Tego sam nie wiem. Bieńkowski może nie ma talentu do rysowania, ale według mnie wielkość nosa odpowiadała autentycznej.

-  Michaś, na miłość Boską, mówże jaśniej - powiedziała zdezorientowana matka.

-  Już mówię. Poczta Polska wydała znaczki z podobizną Bieruta, więc Brzytwa - to znaczy. nasza nauczycielka - zakupiła kilka i kazała nam przerysować do zeszytu.

-  Na lekcji historii rysowaliście portret Bieruta? - powiedziała Maria, próbując powstrzymać śmiech.

- Dokładnie. Najpierw powiedziała Bieńkowskiemu, żeby poprawił rysunek, ale on tak się zdenerwował, że zaczęła mu lać krew z nosa (zawsze tak się dzieje gdy podskoczy mu ciśnienie) i pierwsza kropelka spadła prosto na nieszczęsny nos.

Maria wybuchła śmiechem; nie był to jednak śmiech serdeczny a trochę melancholijny i z nutką goryczy, wyrażający coś w rodzaju pogardy. Gdy go opanowała powiedziała:

-  Czysty absurd.

-  Co to jest absurd?

Maria już miała rozpocząć wykład, gdy usłyszała walenie do drzwi. Pobiegła, aby je otworzyć. Gdy to zrobiła jej oczom ukazali się trzej mężczyźni, z których dwóch podtrzymywało trzeciego. Dwóch stojących o własnych siłach poznała od razu. Byli to koledzy jej męża z pracy. Trzeciego rozpoznała po chwili.

-  Boże, Kuba! Co Ci się stało?!

Trzecim, utrzymywanym przez kolegów był jej mąż. Nie miał jednak pogodnego oblicza jak zwykle. Prawie cała twarz była zakrwawiona, a nos w połowie długości nienaturalnie skręcał w prawo. Przednich górnych siekaczy nie miał na pewno; dolne (jeśli były) zasłaniała spuchnięta warga, z której ściekała gęsta krew zmieszana ze śliną.

Zdawało jej się, że chwila, gdy na niego patrzyła trwała wieki; przerwało ją prozaiczne pytanie:

-  Gdzie go położyć?

Wskazała im wersalkę w najbliższym pokoju.

-Michał, do kuchni - wrzasnęła, widząc chłopca stojącego na korytarzu - zamykaj drzwi! Gdy położyli Jakuba na posłaniu, zdobył się on na bolesny wysiłek. Chwycił Marię za rękę i wyszeptał plując krwią:

-  Ja nie chciałem.

-  Co?

-  Nie chciałem. ale już nie dałem rady. to tak boli. chciałem, żeby przestali. musiałem podpisać. nie chciałem.


 

 Opublikowane do tej pory części

 


 

Jeśli chcecie być na bieżąco z tym co robię w sieci to zapraszam do:

Floyd
10 stycznia 2013 - 20:57

Komentarze Czytelników

Dodaj swój komentarz
Wszystkie Komentarze
10.01.2013 21:43
berial6
berial6
107
Donut Hole

W tytule część 5. a we wstępie 4.
ZNOWU

10.01.2013 21:54
raziel88ck
👍
odpowiedz
raziel88ck
142
Reaver is the Key!

Nie chcę tutaj wychodzić na mistrza pióra, bo nim nie jestem. Są i tacy, którzy zarzucają mi grafomanię. Przyznaję, popełniam błędy w składni oraz interpunkcji.

Chodzi mi o coś zupełnie innego. Zauważyłem, że publikujesz często. Okey, też tak robiłem na początku, przyznaję. Z czasem jednak, widząc krytykę czytelników, słuszną zresztą, zdecydowałem się poprawić jakość swoich tekstów. Warto czytać swój tekst kilkukrotnie, aby pozbyć się największych baboli. Małe niedociągnięcia nie rażą w oczy, a i tak można je w szybki sposób poprawić.

Proponuję budować więź pomiędzy autorem i czytelnikiem. W końcu nie piszemy tych tekstów tylko i wyłącznie dla siebie, bo gdyby tak było, to równie dobrze można by popisać sobie w wordzie i delektować się swoimi wypocinami. Miło jest poprowadzić w komentarzach dyskusję pod swoim tekstem, a jeszcze milej widząc ją bez własnego udziału.

10.01.2013 22:14
Floyd_Karol
odpowiedz
Floyd_Karol
4
Legionista

Dzięki za rady ;)
Po prostu, kiedy już zacząłem już wstawiać opowiadanie w częściach, to je skończę (a zostały jeszcze 2 rozdziały). Oczywiście, czytam tekst po kilka razy, ale zawsze jakiś przecinek się przeoczy...
No i chcę budować tę więź, o której piszesz ;)

12.01.2013 10:40
odpowiedz
ElNinho
155
STROH 80

to i ja dorzucę swoje - ekspertem nie jestem, ale wydaje mi się, że siekacze są tylko z przodu ;)